سلام هیچی نمیتونم بنویسم خیلی خستم و داغون خدایا کمکم کن بازم پناه اوردم به خودت از همه خستم حتی خودم از همه چیم متنفرم بازم حتی خودم خیلی دلم گرفته خیلی خیلی خیلی هرچیم از ظهر تا حالا گریه کردم فایدهای نداشت دارم میمیرم از خستگی و سر درد خدایا کمکم کن

قول می دم وقتی که نیستی عکستو بغل نگیرم

قول می دم روزی هزار بار واسه اشکات نمیرم

قول می دم وقتی که نیستی پای عشقتو نسوزم

قول می دم در انتظارت چشمامو به در ندوزم

ولی من به هیچ کدوم از قول هام عمل نکردم

می دونی که خیلی خستم

می دونی دلم گرفته

می دونی دوریت عذابه

می دونی گریم گرفته

می دونم بر نمی گردی

می دونم رفتی که رفتی

دروغ بود هرچی می گفتی می دونم

همیشه تو مهربونی

واسه این قلبه شکسته

واسه این حس غریبم که فقط دل به تو بسته

بیا برگرد اگه قلبم تو رو از خونه نرونده

دیگه از آخر غصه حتی یه لحظه نمونده

سلام سلام سلام سلام چقدر دلم واسه وبم تنگ شده بود واسه خودم و دنیای قشنگ خودم واسه بچگیم خنگ بازیهام و همه چیز دلم واسه تک تک ثانیه های سال های دانش اموزیم تنگ میشد فکر کنم جز معدود کسایی باشم که هیچ وقت نخواست بزرگ شه همیشه میخواستم تو دنیای قشنگ بچگی غرق باشم الانم اگه میشد بازام بیخیال دنیای بزرگا میشدم نمیدونم چرا اما من طاقت این چیزا و حرفا و کارا رو ندارم میخوام مثل قدیما برای مردن گنجیشک کوچولوی خونمون اشک بریزم و واسش عزاداری کنم تا از کناره خیابون رد شم و ببینم چند نفر بچه هاشونو بغل کردن و به مردم التماس میکنن من نمیدونم چرا بعضی ها روشون میشه از کنارشون بعضیام سرشونو کج میکنن شاید خجالت میکشن نمیدونم من خودمو میدونم که دیگه دارم کم میارم خیلی سخته زندگی میون ادمایی که بعد ۸ ماه میبینی هنوزم نشناختیشون و از پشت خنجر میخوری سخته زندگی میون ادمایی که میخان تا حواست پرت شد به یه چیزی زیر ابتو بزنن من با همه یه جورم صاف و صادق اما یاد گرفتم که منم باید مثل اونا شم دلم میسوزه چرا دوستایی مثل مرضیه فاطی شهره سمانه یا بقیه ندارم دوستایی دارم که خدا هم نمیدونه چین چه برسه به من که فکر میکنم همه خوبن نمیدونم را من اینجوریم فکر میکنم همه هر جوری باشون رفتار کنی بات رفتارمیکنن همیشه قبل از این که کاری کنم خودم رو میزارم جای طرف مقابل که اگه کسی با من اینطوری کنه چه حسی بهم دست میده و سعی میکنم کسی رو ناراحت نکنن اما همیشم از همین جا ضربه میخورم چی میشد این سه سال باقی مونده مثل باد بگذره من طاقت ایروزای کسل کننده و تکراری رو ندارم من ماله اینجور زندگی یکنواخت نیستم به خدا اگه یه کاری پیدا میکردم نه بخاطر پولش به خاطر رفع کسالتش یه چیزی خیلی واضحه اینکه پشیمونم از همه چی از اومدنم به یزد و از خونه جدا شدن کاش همونجا یه رشته اشغال قبول شده بودم تا این همه غصه رو تحمل کنم خدایا کمکم کن فقط همین .

من بودم و... تنهايى خوف انگيز...غمى جانكاة ... شتابى ديوانةوار و ...تمناى رهايى !
من بودم و ژرف حصار تن.
من بودم و فريادى از ساليان دراز دل مردگى.
آرى من بودم...
با پيكرى خستة...روحى آشفتة...حكايتى گنگ و حسرتى مبهم و ناشناختة.
من بودم و حكايتى از خويش...
وسپردنى...بة بستر جفاك تقدير
و شايد...
فرود آمدنى... از سرفرازيهاى بلند فضيلت و...
بة زير افتادنى ...با فريادى از وحشت سقوط
آرى من بودم و تاوانى چركين و...
حسرتى ماندگار...اما...كور سويى از اميد...!!!
اميد بة رهايى و ميل بة آرامش و ... شايد ... رميدن و گسستن.
رميدن از محيطى چندش آور و ... گسستن از دلبستگيهايى كاذب و دروغين!!!
و لاجرم...
و در نيمگرمي آرامش و زمهر و حسرت
ابهام و تشويش... اين دو نهال نورستة...
دلهرةهاى گنگ و ناشناختة وجودم بودند
هم آوازى و هم خوانى جفاك دهها در بستة
هم خروشى و هم گامى صدها دل شكستة
سرگشتگى و حيرت هزاران فكر مشوش
غربتى نا بهنگام بود بسوىوحشت انگيز ترين بصيرتها
بصيرتى بسوى دوبارة رميدن و دوبارة گسستن
اما بة كجا...؟
بة قول سپهرى: (( خيال ميكنم در ابهاى جهان قايقى ست و من – مسافر قايق – هزارها سال است سرود دريانوردهاى كهن را بة گوش روزنةهاى فصول زمزمة ميكنم و پيش ميرانم. مرا سفر بة كجا خواهد برد؟كجاست كة نشان قدم ناتمام خواهد ماند. و بند كفش بة انگشت نرم فراغت گشودة خواهد شد؟ كجاست جاى رسيدن و پهن يك فرش و بى خيال نشستن...؟ ))
آرى ... كجاست جاى رسيدن و ... پهن كردن اين پيكر خستة و رنجور...؟
كجاست جاى رسيدن و... رهايى از اين ژرف حصار تن...؟
كجاست جاى رسيدن و... ميل بة آرامش ...؟
كجاست آن ابهام بزرگ...وسعت تشكيل برگها...؟
كجاست آن شيرين لحظه ها...كودكى شور آبها...؟
كجاست آن آرامش سراب گونة... پرواز كبوتر ذهن در آسمان سپيد غريزة؟
نميدانم...واقعا نميدانم
جويندگى ساليان دراز دل مردگيم ، يابندگيش در كجاست؟
نميدانم ... واقعا نميدانم
نهان ماندةترين رمز و راز ثوشيدة دلم جيست؟
و باز نميدانم... پايان درام ساليان دراز دل مردگيم كى خواهد بود؟....نميدانم!

 

روزهامي گذرند,لحظه ها ازپي هم ميتازند
 وگذشت ايام,چون چروکي است که برچهره من ميماند
 روزهاميگذرند,که سکوتي ممتد,برلبم ميرقصد
  قصه هايي که زدل مي آيند,زيرسنگيني اين بارسکوت بي صداميميرند
  روزها ميگذرند,که به خود ميگويم
  گرکسي آمدوبرداشت زلب مهرسکوت
  گرکسي آمدوگفت قطعه شعري بسرود
  گرکسي آمدوازراه صفادل مارابربود
 حرفهاخواهم زد,شعرهاخواهم خواند
 بهرهرخلق جهان,قصه اي خواهم ساخت
 روزها ميگذرند
  که به خود ميگويم
  گرکسي آمدوبرزخم دلم,مرحمي تازه گذاشت
  گرکسي آمدوبرروي دلم,طرحي ازخنده گذاشت
  گرکسي آمدودرخاطرمن,نقشي ازخودانداخت
  صدزبان بازکنم
  قصه هاسازکنم
 گره ازابروي هرغمزده اي درجهان بازکنم
 من به خود ميگويم
 اگرآمدآن شخص
 من به او خواهم گفت,آنچه درمحبس دل زندانيست
 من به او خواهم گفت,تاابددردل من مهمانيست
روزها مي آيند
 لحظه ها ازپي هم ميتازند
 من به خود ميگويم...

سلام خیلی تنبل شدم خودمم میدونم اما هر کاری یه هدف میخواد و منم واسه اینجا نوشتن هدفی ندارم خیلی وقته که دلم هوای یه سکوت و تنهایی رو کرده بود هرچند که من همیشه تنهام یه هفتست برگشتم خونه و واقعا حوصلم سر رفته هیچ کاری ندارم انجام بدم کاش زودتر کلاسا شرو شهچارماه پیش میگفتم کاش زود تمام شه این ترم خیلی خوب نبود منم دختر بدی بودمو درست درس نخوندم باید جبران کم کاری ترم قبلم روبکنم شنبه روز تولدمه ۱۸ سالگی تمام میشه و میرم تو ۱۹ سالگی این سومین تولدیه که اینجا مینویسم الهه الان با الهه ۳ سال پیش خیلی فرق داره خیلی عوض شده فکر میکنم بزرگ شدم  نمیدونم کسی روز تولدمو یادش هست یا نه اگه نیاشه هم مهم نیست انقدر میگم تا همه بفهمن تو روز ۲۰ بهمن خدا بشون لطف کرد و الهه رو فرستاد بینشون 

دیدی انقدر سرم شلوغ شد که تورو یادم رفت تولد دو سالگیت رو یاد اون روزی که واسه اولین بار ساختمت بخیر چغدر شوق و شور داشتم اما حالا چی خودمم دارم فراموش میشم چه برسه به تو میدونم خیلی وقته که زیاد نمینویسم راستش دیگه انقدر درگیر شدم که خودمم نمیدونم چیکار کنم منی که از این که همه روزام مثل هم باشه متنفر بودم الان نمیدونم چجوری دووم اوردم هر روز مثل روز قبل توی یه شهره غریب که کسی رو نداری و باید با ۱۱ نفر دیگه زندگی کنی ۱۱ نفر که هیچیشون مثل تو نیست نه فرهنگشون نه اخلاقشون نه حتی شهرشون همیشه فکر میکردم دانشگاه یعنی نهایت ارزوی یه نفر درسته که از مامان بابا دورم اما خوش میگذره به ادم نمیدونم چرا الان اینجوری نیست ارزومه که کاش الان ۱دبیرستان بودم شاید فقط برا من اینجوریه و من زیادی سخت میگیرم  مثل بعضی بچه های خوابگاه که نمیتونم تحملشون کنم البته من قبول دارم که خیلی حساسم اما اونا هم خیلی بدن من هیچ وقت نخواستم واسه کسی کلاس بزارمبا رتبه ی ۲۰۰۰۰ دانشگاه غیر انتفای ئاسم خیلی کمه اما چون نزدیک خونه میخواستم تحمل میکنم اما متلک دیگران رو نه نمیدوونم چرا بعضی ها همیشه میخوان بگن بهترینن؟حتی اگه ۱سال پشت کنکور مونده باشن و سال دوم قبول شده باشن دلم از ادمای پر مدعا خونه کاش من هیچ وقت اینجوری نشم درسته که الان اینجام اما خودم هیچ فرقی نکردم هنوزم همون الهه مهربون شیطون لوس و زودرنج همیشگی ام یکی بهم بگه چیکار کنم اگه اینجوری پیش برخ ۶ماه هم تحمل نمیکنم چه برسه به ۴ سال

وقتی بزرگ میشوی دیگر...

خجالت مي كشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي مي خوانند دست تكان بدهي..
خجالت مي كشي دلت شور بزند براي جوجه قمري هايي كه مادرشان بر نگشته، فكر مي كني آبرويت ميرود اگر يكروز مردم _همانهاي كه خيلي بزرگ شده اند_ دل شوره هاي قلبت را ببينند و به تو بخندند
وقتي بزرگ مي شوي ديگر ..
نمي ترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد،حتي دلت نمي خواهد پشت كوهها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني..
ديگر دعا نمي كني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي كني كاش قدت مي رسيد و اشكهاي آسمان را پاك مي كردي..
وقتي بزرگ مي شوي..
قدت كوتاه مي شود .آسمان بالا مي رود و تو ديگر دستت به ابرها نميرسد و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي مي كنند ..
آنها آنقدر دورند كه تو حتي لبخندشان را هم نمي بيني !!و ماه ، همبازي قديم تو آنقدر كمرنگ مي شود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردي پيدايش نمي كني
وقتي بزرگ مي شوي ..
دور قلبت سيم خاردار مي كشي و درمراسم تدفين درختها شركت مي كني و فاتحه تمام آوازها و پرنده ها را مي خواني و يكروز يادت مي افتد كه تو سالهاست چشمانت را گم كرده اي و دستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي ، آنروز ديگر خيلي دير شده است .....
فرداي آنروز تو را به خاك مي دهند و ..


مي گويند: خيلي بزرگ شده بود   !!!!!!!!! 

یادمان باشداگر شاخه گلی را چیدیم...وقت پرپر شدنش سوز ونوایی نکنیم

پرپروانه شکستن هنر انسان نیست...گر شکستیم زغفلت من ومایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق...جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

سعی کن همیشه تنها باشی ٬زیرا تنها به دنیا آمدی و تنها می میری. پس

حالا حوصله واسه دیدنم نداری

کم افتادم به پات کم بود واسه چشمات                                 

 آرزوش دلم موند حتی یه ملاقات 

سخته واست باور کنی که نمیتونم با تو باشم

میدونی که نمیتونم تا جون دارم با تو باشم

کلافه ام از دست تو نمیدونی چی میکشم

بسه دیگه سر کاریم

بهتره که تنها باشم

فقط دلت با من که نیست

تا حالا بازیچت بودم

حیف روزهایی که من پا به پا دنبالت بودم

بسه دیگه خامت شدم واسه رفیقی مثل تو

میدونی که میخواستمت ولی نخواستی من رو تو

دیوونه چشات بودم عاشق اون نگات بودم

ولی فریب بود اون نگات کاشکی زود میفهمیدم

دوزدکی عاشقم بودی دورغکی با من بودی

نمیخورم فریبت رو

برو برو برو برو

عشقت فراموشم شد حتي اگه بميرم                     تو كه دوستم نداشتي اينو گفتم و ميرم

يادمه حرفات چه خوب توي دلم مينشست             بعضي از اون حرفاتم چه خوب دلهارو ميشكست

يادمه آرزوتو پيشه همي ميگفتي                        تو كه با من بودنو با گوشات ميشنفتي

عشقت فراموشم شد حتي اگه بميرم                    تو كه دوستم نداشتي اينو گفتم و ميرم

تو اوج اون گفته هات يكي ديگه پيدا شد             ياكم دل سادت با قدري ذرنگي همراه شد

گفتي ديگه نبودش حرف دلتو بفهمه                  حتي با ناز كردنا اخماشو هم ببنده

يه روز عاشقه تو بودم اون روز ديگه نمياد         حتي دمه مرگم هم خاطرتو نميخوام

محمد رضا

یه روز یکی پیدا می شه

با دلم آشنا می شه

عشق رو به من هدیه می ده

تلسم من هم وا می شه

یه روز یکی پیدا می شه

که همزبون دلمه

عمر منه جون دلمه

گمشده من عاقبت پیدا میشه

دنیا برام کنار تو زیبا میشه

ندیدمش هنوز ولی می شناسمش

یه روز می یاد چشمم تو چشمش باز می شه

عشق رو نشونم میده اون آینه دار عشقه

یکی می یاد برام گل عشق می یاره

تو گلدون تنهای قلبم می کاره

می باره اون بارون پاک سبز عشق

به فصل خشک روزگارم می باره

یه روز منم عاشق می شم        یه روز منم عاشق می شم            یه روز منم عاشق می شم...